Oerol Festival

---

Oerol, Terschelling (NL), 13/06/26 - 21/06/26

The installation is created in collaboration with Harriet Rose Morley. 

Find the project page on the Oerol website here
Find the article on the Oerol website here

MOC

(ENG)

In this glass installation, the global ocean currents—also known as the MOC (Meridional Overturning Circulation)—are made visible. Ocean currents are a complex, three-dimensional system in constant motion; a single full cycle of this system can take up to a thousand years. This work presents a vision of the future in which the MOC has ground to a halt due to climate change.

The MOC largely determines the Earth’s climate by distributing heat and energy across the globe. The oceans near Antarctica and Greenland serve as the “engine” of this current. Due to melting ice caps and climate change, this engine is losing its power. Scientists predict that by the year 2100, the MOC could weaken by as much as 50%. This would have profound consequences for the global climate, sea-level rise, and marine life. Worldwide, some regions will face increased flooding while others suffer from extreme drought. In the Netherlands, the climate would likely become colder and drier, accompanied by more severe storms. This confronting installation offers a glimpse into the future that awaits us.

(NL)

In deze glazen installatie worden de wereldwijde oceaanstromingen zichtbaar, ook wel de MOC (Meridional Overturning Circulation) genoemd. Oceaanstromingen zijn een complex, driedimensionaal systeem dat continu in beweging is. Een volledige omloop van dit systeem kan wel duizend jaar duren. Dit werk geeft een toekomstbeeld, waarin de MOC is stilgevallen door klimaatverandering.

De MOC bepaalt voor een groot deel het klimaat op aarde, omdat het warmte en energie over de wereld verspreidt. De oceanen bij Antarctica en Groenland zijn de ‘motor’ van de stroming. Door smeltende ijskappen en klimaatverandering verliest deze motor aan kracht. Wetenschappers verwachten dat de MOC in het jaar 2100 mogelijk met 50% is verzwakt. Dit heeft grote gevolgen voor het klimaat, zeespiegelstijging en het leven in zee. Wereldwijd zullen er meer overstromingen zijn in sommige regio’s en droogte in andere. In Nederland zou het kouder en droger worden, met zwaardere stormen. Deze confronterende installatie geeft een blik op wat ons te wachten staat.

---

Article on Oerol.nl
Find it here

23 april 2026

Suzette Bousema – MOC: Hoe maak je iets begrijpelijk dat zo ver van je afstaat?

De filosoof Timothy Morton noemt het een hyperobject: iets dat zo groot en zo verspreid is dat je het niet kunt zien, niet kunt aanraken, en alleen kunt ervaren door de effecten ervan. De verzwakkende Atlantische oceaanstroming is zo’n hyperobject. Beeldend kunstenaar Suzette Bousema probeert het toch tastbaar te maken, in een installatie van glas en metaal, midden op Terschelling.

Hoe vertel je iemand over iets dat zich duizenden kilometers verderop afspeelt, onder water, op een tijdschaal van eeuwen? De AMOC, de Atlantische stroming die warm water naar het noorden transporteert en Europa al eeuwenlang een mild klimaat bezorgt, verzwakt. Sinds het midden van de twintigste eeuw is de kracht ervan met zo’n tien procent afgenomen. In 2100 kan dat vijftig procent zijn. Het zijn cijfers die alarmerend zijn en tegelijk volkomen abstract. Je voelt ze niet. Je ziet ze niet. En precies daar begint het probleem dat Suzette Bousema probeert op te lossen.

‘Dat is wat me trekt aan dit soort onderwerpen’, zegt ze. ‘Het zijn ecologische vraagstukken die niet direct zichtbaar zijn, niet tastbaar. Maar als kunstenaar kan je proberen om mensen iets te laten voelen bij iets dat ze niet kunnen zien.’

Snijvlak van kunst en wetenschap

Die vertaalopgave is niet nieuw voor haar. Bousema werkt al jaren op het snijvlak van kunst en wetenschap, vaak in samenwerking met onderzoekers. Ze dook de Grevelingen in voor een project over dode zones in de oceaan. Ze vergrootte microscopische foto’s van ondergrondse schimmelnetwerken tot enorme wandtapijten. Steeds is de beweging dezelfde: iets wat zich buiten ons blikveld afspeelt naar binnen halen, vertalen naar een ervaring die raakt. Niet door te drammen, maar door verwondering.

De aanleiding voor MOC was een tekening van de oceaanstroming uit een wetenschappelijke communicatie brochure. Geel voor het oppervlak. Blauw voor de diepzee. Paars voor de diepere lagen. ‘Door verschillende kleuren te gebruiken laten ze zien dat het om een driedimensionale stroming gaat’ zegt Suzette. ‘Ook al geeft dit wel een iets beter beeld, het blijft lastig om het voor je te zien, of om er een lichamelijke relatie mee aan te gaan.’ Vanuit die tekening begon de vertaling: van een tweedimensionaal diagram naar een driedimensionale installatie van zes bij vijf meter en twee meter hoog. Een ruimtelijk model van de stroming, opgebouwd uit glas en metaal.

De materiaalkeuzes zijn bij Bousema nooit toevallig. Ze werkt met borosilicaatglas, een glassoort die ook in wetenschappelijke laboratoria wordt gebruikt. ‘Glas is sterk en fragiel tegelijk’, zegt ze. ‘Er zit een verstilling in die past bij dit onderwerp.’ Daarnaast gebruikt ze textiel, linnen en zeewier. Elk materiaal versterkt het verhaal, maakt de spanning tussen kwetsbaarheid en kracht voelbaar. Het metaalwerk in de installatie is gemaakt in samenwerking met Harriet Rose Morley, een in Den Haag gevestigde kunstenaar die gespecialiseerd is in metaalbewerking.

Voor MOC gaat Bousema zelf glasblazen. Dat past bij haar werkwijze. Bij elk project zoekt ze materialen die het verhaal vragen, en maakt ze zich die eigen. Niet vanuit routine, maar vanuit nieuwsgierigheid. Het is die aanpak die haar werk steeds een andere vorm geeft, van fotografie en zeefdruk tot textiel en nu glas. ‘Dit is de eerste keer dat ik een project op deze manier aanvlieg’, vertelt ze. ‘Hoe komen al die vormen bij elkaar? Hoe presenteer je dit? Hoe maak je het fysiek? Dat zijn best grote uitdagingen.’

Gesprekken op gang brengen

Op het moment van ons gesprek werkt ze aan maquettes en staat de productie op het punt van beginnen. Begin juni start de opbouw op Terschelling. En dan is daar de laatste stap van de vertaling: van atelier naar eiland, van kunstwerk naar publiek. Bousema hoopt dat MOC gesprekken op gang brengt. Over de oceaan, over wat er onder het oppervlak gebeurt, over de plek waar je als bezoeker op dat moment staat. ‘Het is best ingewikkeld om wetenschappelijk onderzoek op zo’n manier te vertalen dat het visueel aantrekkelijk en begrijpelijk wordt voor mensen, zonder de wetenschappelijke informatie te verliezen’, zegt ze. ‘Je moet een balans vinden. Maar als het lukt, en mensen gaan het voelen, dan is dat precies waar ik het voor doe.’

MOC is onderdeel van het Beeldende kunstprogramma op Oerol 2026. Je kan de installatie dagelijks tussen 10:00 en 16:00 bezoeken op vertoon van je festivalbandje. Nog geen bandje? Koop deze tot 7 mei voor €60,-, daarna kost een bandje €75,-.